Skip to main content

That high school crush

April 26, 2009

I watched "Never Been Kissed" yesterday afternoon. It's one of my most loved movies (among the feel-good ones), plus, I certainly love Drew Barrymore as well.

This is not a movie review so don't expect me to really digest each and every bit of the movie. Of course it has some flaws, some "was that for real?" moments. But I really love its ending. I think this movie has one of the most perfectly romantic endings ever. Waiting for the guy to give you your first kiss...to be witnessed by hundreds of people (personally) and millions of others worldwide.

Have you ever been kissed by someone? By someone you think is special? Well, I guess that's a pretty silly question. Of course, a lot of you have been kissed already. But, I guess it's just really different in my case.

I've never been kissed.

This movie made me remember my high school and college days. I can actually relate to Josie Gellar, the heroine in the movie. Not because I was exactly like her when I was young, but plainly because I've also kinda undergone those moments that she had experienced when she was still in high school.

To tell you honestly, it pays to be a smart gay in school. To be at the top of your class. To win awards in competitions and assume leadership positions in school organizations. I don't wanna be a braggart but I could wholeheartedly say that I was that kinda gay when I was young. Boys won't bully you that much (of course, there are still those who would from time to time). Life will be a little normal.

But, of course, there will always be something missing. Even if you excel in class, even if you excel in your extra-curriculars, even if you're a little known in the entire campus....

There's still something missing.

And you can only feel that when...when...when...you see this guy in campus and all of a sudden your day brightens up and you feel good and as if everything else doesn't matter to you anymore. It's just him and you.

Your first crush, your first love. But sometimes, the sad thing is, it'll just forever remain that way. It's like that guy is so way outta your reach. He doesn't talk to you, he doesn't care about you. It's as if he doesn't even know you exist.

It's like you're just a laughing stock to him.

You do everthing that you can in order for him to notice you but it just doesn't work. He's straight. He's always with his straight friends who are as equally gorgeous as he is. Part of the popular kids in campus. Campus heartthrobs, as they say.

While you...you're just an ordinary person. Even if you excel in your own field, for that guy, you are just ordinary.

I'm gonna write something again about this next time. This is how far as I can get at this point.

Comments

JC.TSU said…
Lolz.. Api apihan ako nung high school ako eh.. Hehehe.. Pero ok lang.. Everything worked out for the best naman eh.. Kaya di ko na din babaguhin ung mga experience back in highschool

Popular posts from this blog

Mga parausang lumang sinehan

NAG DESISYON na ang Korte Suprema na labag sa Konstitusyon ang ordinansa na nagbabawal ng short time sa mga motel sa siyudad ng Maynila.

Wala na ring balak pa umanong maghain ng apela si mayor Alfredo Lim sa naturang desisyon.

Nagbabala naman si Lim na handa niyang ipasara ang anumang motel sa lungsod ng Maynila sakaling may makita sila na pinapayagan na magpapasok ng mga estudyante para magshort time.
Pero, teka, ito talaga ang pakay ko, ang mga lumang sinehan sa Metro Manila.

Taong 2005, balak ko na itong iparating sa dati kong boss na Kongresista, ang patuloy na pamamayagpag ng mga lumang sinehan sa Maynila. Subalit, may tila tinik sa aking lalamunan na nakabara. Tila, wala akong boses sa tuwing ako ay maghahanda sa aking mga sasabihin. Tila, nakagapos ang aking mga kamay para isulat ang mga hakbang na dapat kong irekomenda para masulosyunan na ito.

Alam ko, ikaw ay pamilyar ukol sa mga lumang sinehan sa buong Kamaynilaan.

Sa unang pasok ko sa ganitong sinehan, ako ay tuwang tuwa. Napan…

PILIPINAS, TUNAY NGA BANG MALAYA NA?

NGAYON ANG IKA 111st NA ANIBERSARYO NG ARAW NG KALAYAAN NG PILIPINAS. Ngunit, sa paglipas ng isang daan at labing isang taon, tunay nga ba tayong malaya na?

May mga pagkakataong gusto kong isipin na hindi na tayo nakagapos sa mga bansang banyaga dahil nagkaroon na tayo ng kalayaan sa pamamalakad ng gobyerno. Ngunit, ano ang kalagayan ng mga Pilipino ngayon? Mayroon na nga ba siyang dangal na matatawag? Taas noo na nga ba ang bawat Pilipino kahit kanino?

Sa mga nakalipas na araw, samu’t saring problema ang dinaranas ng ating bansa. Mga problemang lalong nagpapalugmok ng bawat mamamayan. Mga problemang animo’y walang katapusan. Paano babangon ang isang Juan dela Cruz kung mismong mga namumuno sa ating bayan ang nagbabangayan? Paano tayo makakalaya kong mismong mga halal ng bayan ang siyang nanguna upang itali ang bawat mahihirap na pinoy sa kanilang pamamahala?Paano na ang walang tigil na pagbulusok ng presyo ng mga pangunahing bilihin? Ang walang humpay na pagtaas ng gasolina. Paano pa m…

Ang Kondisyon ng HIV at AIDS sa Pilipinas

Akda ni Marlon Lacsamana

Taong 1984 ng sa kauna-unahang pagkakataon ay mayroong naitala na Pilipino sa Philippine’s National AIDS Registry ng Department of Health (DOH). Mula noon, umaabot na sa 3,589 ang nakalista na may HIV hanggang Disyembre ng 2008. Sa bawat taon, patuloy ang pagtaas ng bilang ng mga taong nabubuhay na may HIV sa bansa. Kapansin-pansin din ang bilis ng pagdami ng mga kasong naitala sa kasalukuyang dekada kumpara noong dekada ’80s at ’90s. Mula 1984 hangang 1989 ay may kulang-kulang sa 50. Sa taong 1990 hangang 1992 mahigit 50 pero kulang sa 100 ang mga kaso sa loob ng taon. Sa taong 1993 hangang 2004, humihigit na sa 100 ang kaso. Sa taong 2006 mahigit 300 ang naitala. At sa 2008 mahigit 500. (NEC, 2008).

Tanggap na ngayon sa bansa na ang HIV ay hidden and growing. Ito ay isang pagtingin na mula na rin sa UNAIDS. Ang pagsusuring ito ay bag na sa dating paniniwala na mula lamang sa mga mosk at risk population (MARPs) – persons in prostitutions and their clients, male…