Skip to main content

Blogging: a mockery?



I could hardly believe my ears when, over lunch with a group of office mates one day, I heard a devastating conversation from the other end of the table regarding a friend who was known to regularly update his blogs. The conversation went something like, "Di ko pa nakikita un...baka naman late lang?" The sarcastic answer of this egoistic bastard was, "baka nagb-blog pa!" And there was a sudden burst of loud, insulting LAUGHTER.


Contemplative as I am, I pondered on the scene and got to ask myself, is this how bad these people view and MOCK writers who find blogging as an avenue to express their thoughts and emotions? While we writers find it fulfilling to scribble our thoughts in the hopes of sharing it with the public and with readers who can relate with us, unknowingly, the majority of people MOCK US and seemingly find WRITING, BLOGGING, and READING BLOGS a waste of time, a ridiculous practice, or a PATHETIC recourse.

This is VERY SAD to realize. Yes, we know there are countless pieces of crap and trash being written in many blogs; however, what about writers who do it intelligently with a lot of sense? Like that friend of mine who they were laughing at at over lunch?

Millions of blog pieces are being put to waste with the majority of our target audience being composed of (excuse me for saying this) senseless, uneducated (or, if educated, just plainly stupid), unprofessional, and braineless individuals. Of course we know that we writers cannot force people to read our blogs as the passion of reading is not in every individual. However, we just ask for a LITTLE RESPECT to our writing passion and prowess. If you don't want to read, SO BE IT, but, PLEASE, spare us from devastating comments and mocking laughter.

As I always say, LET LIVE!


Comments

line of flight said…
if you look at blogging in terms of access to information, it is only natural for a petty bourgeois identified office mate to oppose it. tragic because his liberation is likely to come from a rhizomatic revolutionary spirit and moment blogcasting from the blogosphere
a shrug. for your office mates. second rate intellects.
Oliver said…
hmf..

they are below our level so KIYEMBOT lang te! KIYEMBOT!
Knoxxy said…
to each his/her own!
Mac Callister said…
ganyan talaga,you cant control other peoples thought,they have their own mind,let them be,there are some who are sensible enough and some are just plain stupid hehe.

i guess its part of blogging,the nice ones and the bichy ones.
Anonymous said…
may ganun? well siguro di pa nila naexperience magblog. Honestly, before nagbabasa lang din ako ng mga blogs ng friends ko until I was convinced to create my own kasi somehow gusto ko rin magsulat. Refreshing and one thing that you can be proud of lalo na kapag may complement kang nakukuha from the articlles that you created. Fulfillment lang naman yan eh. Siguro fulfillment nila mangokray. heheh..
Ian said…
hahaha
di ko alam elitista pala ang mga bloggers
wonderful article
take it easy on them
im sure they dont even know what they were talking about
Rockerfem Sha said…
hanggang ngayon issue pa din yan. yung legitimacy daw ng mga isinusulat ng mga bloggers kasi wala daw "standards" like the "real writers" na nagsusulat sa tri-media. Hindi lang nila alam na mas powerful pa ang bloggers sa pagspread ng news. WE can destroy them in one minute. Just what happened with the valley golf incident.

Also, ang alam lang ata nila eh emo bloggers. eXcusse meeeehh!
Yffar (^^,) said…
well,

this is the next generation of writing

wala tayong pakialam sa sasabihin ng iba.

blogging is one way of expressing one self..

art can be for art sake, or can be for personal gratification, or for social advocacy or any purpose it may serve

kembot!
parteeboi said…
i would feel pity than irked. :-)
cant_u_read said…
exactly the reason why we should write just for our own satisfaction, and not for others'.

we should not strive to gather a huge audience, but a relevant one. quality over quantity. just keep writing, in doing so, we allow the divine purpose of the universe to unfold. sure, many people may find it senseless and unworthy of their time, but someday, somehow, one person will come across one of our entries and will change his life for the better. that's more rewarding by being read by many who do not really understand us.

divah?
JC.TSU said…
Nakakalungkot naman at may mga low-lifes pala na hindi nakakaapreciate sa mga bloggers.. Tsk tsk tsk..

Siguro tingin nila sa mga bloggers eh walang life, kaya nagbablog na lang.. Pero that is definitely wrong.. What else will bloggers blog about but about life.. Their take on life and how to solve a problem in life.. Hayyz..

Andaming unappreciated things in life talaga..

^_^
PopMax said…
pagyumaman yung opismeyt nila dahil sa adsense at iba pang affiliate programs, magmumukha silang shunga. :D :D :D
bebot said…
huh?..tsk..tsk..tsk

maybe they find it mockery its because they're just insecure with their officemate..or maybe they're just simply dull..inggitera talaga!..

i think blogging is just a way of expression..ang cute kaya mg-blog!..wee

Popular posts from this blog

Mga parausang lumang sinehan

NAG DESISYON na ang Korte Suprema na labag sa Konstitusyon ang ordinansa na nagbabawal ng short time sa mga motel sa siyudad ng Maynila.

Wala na ring balak pa umanong maghain ng apela si mayor Alfredo Lim sa naturang desisyon.

Nagbabala naman si Lim na handa niyang ipasara ang anumang motel sa lungsod ng Maynila sakaling may makita sila na pinapayagan na magpapasok ng mga estudyante para magshort time.
Pero, teka, ito talaga ang pakay ko, ang mga lumang sinehan sa Metro Manila.

Taong 2005, balak ko na itong iparating sa dati kong boss na Kongresista, ang patuloy na pamamayagpag ng mga lumang sinehan sa Maynila. Subalit, may tila tinik sa aking lalamunan na nakabara. Tila, wala akong boses sa tuwing ako ay maghahanda sa aking mga sasabihin. Tila, nakagapos ang aking mga kamay para isulat ang mga hakbang na dapat kong irekomenda para masulosyunan na ito.

Alam ko, ikaw ay pamilyar ukol sa mga lumang sinehan sa buong Kamaynilaan.

Sa unang pasok ko sa ganitong sinehan, ako ay tuwang tuwa. Napan…

PILIPINAS, TUNAY NGA BANG MALAYA NA?

NGAYON ANG IKA 111st NA ANIBERSARYO NG ARAW NG KALAYAAN NG PILIPINAS. Ngunit, sa paglipas ng isang daan at labing isang taon, tunay nga ba tayong malaya na?

May mga pagkakataong gusto kong isipin na hindi na tayo nakagapos sa mga bansang banyaga dahil nagkaroon na tayo ng kalayaan sa pamamalakad ng gobyerno. Ngunit, ano ang kalagayan ng mga Pilipino ngayon? Mayroon na nga ba siyang dangal na matatawag? Taas noo na nga ba ang bawat Pilipino kahit kanino?

Sa mga nakalipas na araw, samu’t saring problema ang dinaranas ng ating bansa. Mga problemang lalong nagpapalugmok ng bawat mamamayan. Mga problemang animo’y walang katapusan. Paano babangon ang isang Juan dela Cruz kung mismong mga namumuno sa ating bayan ang nagbabangayan? Paano tayo makakalaya kong mismong mga halal ng bayan ang siyang nanguna upang itali ang bawat mahihirap na pinoy sa kanilang pamamahala?Paano na ang walang tigil na pagbulusok ng presyo ng mga pangunahing bilihin? Ang walang humpay na pagtaas ng gasolina. Paano pa m…

Ang Kondisyon ng HIV at AIDS sa Pilipinas

Akda ni Marlon Lacsamana

Taong 1984 ng sa kauna-unahang pagkakataon ay mayroong naitala na Pilipino sa Philippine’s National AIDS Registry ng Department of Health (DOH). Mula noon, umaabot na sa 3,589 ang nakalista na may HIV hanggang Disyembre ng 2008. Sa bawat taon, patuloy ang pagtaas ng bilang ng mga taong nabubuhay na may HIV sa bansa. Kapansin-pansin din ang bilis ng pagdami ng mga kasong naitala sa kasalukuyang dekada kumpara noong dekada ’80s at ’90s. Mula 1984 hangang 1989 ay may kulang-kulang sa 50. Sa taong 1990 hangang 1992 mahigit 50 pero kulang sa 100 ang mga kaso sa loob ng taon. Sa taong 1993 hangang 2004, humihigit na sa 100 ang kaso. Sa taong 2006 mahigit 300 ang naitala. At sa 2008 mahigit 500. (NEC, 2008).

Tanggap na ngayon sa bansa na ang HIV ay hidden and growing. Ito ay isang pagtingin na mula na rin sa UNAIDS. Ang pagsusuring ito ay bag na sa dating paniniwala na mula lamang sa mga mosk at risk population (MARPs) – persons in prostitutions and their clients, male…